Nieuwe Romantiek


Dat we in deze maatschappij in hoog tempo onze vrijheid in leveren staat als een paal boven water. Het ontwikkelt zich in een richting waarbij straks voor iedere denkbare situatie een regel bestaat. Eigen verantwoording en eigen initiatief wordt bij voorbaat de kop ingedrukt.
Vooralsnog weet ik niet wat we er tegen kunnen doen. Aangezien Nederlanders zich als een kudde schapen naar de slachtbank laat leiden, denk ik niet dat er ooit een massaal protest op gang zal komen. En als er al een protest komt zal die waarschijnlijk uit een petitie bestaan. De daadkracht van een natte wollen sok. De Nederlander verdient eigenlijk niet beter dan geringeloord te worden.
        Maar dat onze vrijheid in het geding is, is niet de eerste keer in de geschiedenis. Ik grijp even terug op een definitie van de Romantiek:
Al in de tijd van Rousseau hadden velen genoeg gekregen van de veiligheid, en begonnen weer te verlangen naar opwinding. De romantici wensten geen rust en vrede, maar een fel en hartstochtelijk persoonlijk leven. Zij moesten niets hebben van de industrialisatie, omdat dat lelijk was, omdat in hun ogen de jacht op geld de onsterfelijke ziel niet waardig was, en omdat de opkomst van moderne economische organisaties voor hen een inbreuk betekende op hun persoonlijke vrijheid. (Bertrand Russel)
Deze definitie wil ik vertalen naar onze tijd of nog beter gezegd naar mijn smaak:
Ik heb geen behoefte aan de exces van veiligheid, die zich in deze tijd uit in allerlei beperkingen. Het bemoeien en doorschieten van de overheid betekent een inbreuk op mijn persoonlijke vrijheid. En ja, ik wil een fel en hartstochtelijk persoonlijk leven dat niet gecontroleerd wordt van de wieg tot het graf.